fbpx

Czy jestem uzależniony(a) od alkoholu? [1z3]

Często pierwszym oczekiwaniem z jakim osoba przychodzi do placówki leczenia uzależnień jest uzyskanie odpowiedzi na pytanie: „czy jestem uzależniony/uzależniona od alkoholu?”. Chce zatem usłyszeć diagnozę. Co w tej sytuacji robi profesjonalista do którego ktoś zgłosił się po pomoc? Przede wszystkim aktywnie słucha Pacjenta dążąc do zebrania jak największej liczby informacji o jego zachowaniu i życiu wewnętrznym. Następnie porządkuje uzyskane informacje na istotne ze względu na pierwotną przyczynę zgłoszenia się Pacjenta po pomoc oraz te w tym momencie mniej ważne. W naszym przypadku istotne z perspektywy klinicysty będą wszystkie kwestie dotyczące spożywania alkoholu. Kiedy specjalista uzyska wystarczającą ilość danych musi je ocenić, rozstrzygnąć czy ma do czynienia z uzależnieniem czy nie. Od tego przecież zależy jaka forma pomocy będzie najlepsza dla osoby siedzącej przed nim. W Polsce specjalista w dziedzinie zdrowia psychicznego na tym etapie zazwyczaj odwołuje się do ICD-10 (Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych, wydanie 10). W tym, opracowanym i regularnie ulepszanym przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) podręczniku znajdzie informacje o tym, jakie objawy obserwowane w jakim przedziale czasu świadczą o występowaniu u Pacjenta konkretnego zaburzenia psychicznego.

W przypadku uzależnienia od alkoholu objawy te są następujące:

  1. Silne, niepohamowane pragnienie picia („głód picia”) przyjmujące często formę poczucia wewnętrznego przymusu

  2. Trudności w zakresie kontrolowania ilości wypijanego alkoholu, czasu i okoliczności rozpoczęcia i zakończenia picia

  3. Objawy odstawienne spowodowane przerwaniem picia lub zmniejszeniem ilości wypijanego alkoholu, przejawiające się pod postacią zespołu abstynencyjnego (charakterystyczne objawy psychiczne i fizyczne) albo przyjmowanie substancji o podobnym działaniu w celu zniesienia nieprzyjemnych doznań (np.: leki nasenne).

  4. Istnienie tolerancji polegające na zmniejszeniu intensywności doznań psychofizycznych po wypiciu tej samej dawki alkoholu lub konieczności wypijania coraz większych ilości dla osiągnięcia podobnego stanu.

  5. Zaniedbywanie lub utrata ważnych wcześniej źródeł przyjemności i zainteresowań. Zdobywanie alkoholu, picie i odwracanie skutków picia zajmują coraz więcej czasu.

  6. Kontynuowanie picia pomimo wiedzy o jego szkodliwości (uszkodzenie wątroby, stany lękowe czy depresyjne).

Według ICD-10 stwierdzenie występowania co najmniej 3 z powyższych kryteriów w ciągu ostatniego roku uprawnia specjalistę do postawienia diagnozy uzależnienia od alkoholu. Można zatem następująco zdefiniować pełnoobjawowe uzależnienie od alkoholu:

Jest to stan, w którym osoba odczuwa na tyle trudne do opanowania pragnienie napicia się, że mimo przykrych konsekwencji picia na wielu płaszczyznach (zainteresowania, zdrowie) kontynuuje je. Z czasem musi pić coraz więcej aby doświadczyć ulgi a kiedy przestaje pić odczuwa dotkliwe objawy fizyczne (m.in.: wymioty, mdłości, tachykardia, bezsenność) i psychiczne (obniżenie nastroju, lęki). Pomimo obietnic składanych sobie i innym nie może skontrolować tego ile i w jakich okolicznościach pije.

To, że dana osoba nie spełnia 3 kryteriów uzależnienia nie oznacza, że nie ma problemu z piciem. Jej wzorzec picia może mimo wszystko nieść ryzyko poważnych problemów w przyszłości lub już negatywnie wpływać na jej funkcjonowanie. Więcej na ten temat następnym razem.

W kolejnym wpisie dowiesz się m.in. jakie są „bezpieczne” normy picia alkoholu.

mm

Autor wpisu: Jarosław Kaczmarek

Absolwent psychologii (specjalności: psychoterapia zaburzeń psychicznych i psychologia zdrowia i choroby) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Specjalista psychoterapii uzależnień w trakcie certyfikacji. Pracuje w hostelu dla osób uzależnionych oraz w Poradni Leczenia Uzależnień.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *